زمر 8 : «و چون به انسان بلايي رسد پروردگارش را - انابت کنان – مي خواند، سپس چون نعمتي از سوي خويش به او ارزاني دارد، فراموش مي کند که پيشتر چه دعايي به درگاه او داشت، و براي خداوند همتاياني قائل مي شود که (ديگران را هم) از راه او گمراه سازد، بگو با کفر خويش اندکي (از زندگاني) بهره مند شو که (سرانجام،) تو از دوزخياني.»

مي توني يک مصداق از اين آيه رو تو زندگي خودت پيدا کني؟

من که زياد پيدا کردم.