به چشمانت می نگرم.

چشمانی که از خستگی کبود شده .

خسته از دیدن قدس در بند شیطان.

ولی از انتظار خسته نیست.

انتظار آزادی سرزمین زیتون، سرزمین فلسطین.

سرزمینی که نژاد پرستان صهیونیست خواب بنا کردن هیکل سلیمان را در آن دیده اند.

ولی چه خواب بی تعبیر و بی حاصلی.

چشمانت غمگین است.

غمگین از مشاهده شهادت مادر و پدرت. ناله خواهرت و گریه برادرت.

ولی ...

                فان حزب الله هم الغالبون

اکنون زمان جنگ است. جنگی که از ابتدای تاریخ وجود داشته و تا ابد ادامه دارد.

جنگ حق و باطل.

عده ای به خیال خود با تجهیزات و تکنولوژی نظامی قصد تغییر چهره خاورمبانه را دارند.

ولی گویا هشت سال دفاع مقدس را فراموش کرده اند.

همان ها بودند که خدا آنها را شکست.

ولی گویا درس عبرت نگرفتند و باز شیطنت می کنند.

باید حرکت کرد. سکوت را شکست.

چرا؟

تا حداقل لبخندی را بر لب دخترک فلسطین آزاد بنشانیم.

به امید آن روز.